26 de janeiro de 2017

UN LUGAR EN EL MUNDO,

un refugio,  un hogar
la isla del tesoro, la casa encendida
donde un pájaro canta
cierras los ojos
y echas a andar
el  último vagón
a la cola de todo
después de lo fastuoso
más bien con lo auténtico
en el corazón de picas
donde los desobedientes
debajo del puente, a la izquierda

Dame tu mano
y finge que duermes


25 de janeiro de 2017


E saber canto din de ti as túas mans e como as mans coñecidas deixan impresa a súa personalidade e a súa paixón na nosa memoria, como o prego dunha saba caída ao azar e así pasará á historia, a memoria é auto engano, marca como incondicional calquera trivialidade, abandeira o circunstancial,
pero o certo é que admiro a expresividade de certas mans
por si soas. Mans honestas.

Namoreime polas túas mans, porque din de ti o que os teus beizos selan, o máis temible, o menor desexo, calquera explosión, o teu desasosego.

Namoreime polas túas mans que non son nada para min, nin me recoñecen nin me acariñan, pero todo está nas túas mans fugaces.

A memoria medra florida como unha árbore.

Caras Ionut

14 de janeiro de 2017

LA VIDA ES UN REGALO

Quité todo el envoltorio
el papel maché y las cintas de colores
desgarrarse el  corazón así
con alegría
con la ilusión a la que nunca
le es suficiente
La pasión desbordante que invade
la  piel tan sensible
a punto de estallar con solo una caricia
Sin desnudarte
No me importa el destino
Porque yo lo sabía
Lo supe siempre
La caja está vacía.

14/xaneiro/2017

2 de janeiro de 2017

Á marxe dos grandes loureiros,
as ousadas figuras, o rotundo
dos cumes escarpados de diario
e do balcón abandeirado como un trono

Á marxe do río imparable,
de deternos na beira a escoitar o  rumor, brevemente, e non mollarnos,
de contribuír  cun quilo de azucre, o paquete de arroz ou a propina acordada para fins benéficos

Á marxe da insatisfacción que produce o engano, da decepción  e o corazón corrupto, á marxe de tanto infinito amor, á marxe da páxina, onde as anotacións non son relevantes.

29 de dezembro de 2016


O sitio parecía estar a me esperar
cun par de manobras
que finalmente foron catro ou cinco
pola miña ineptitude e falta de costume
a non atopar as cousas nunca
na súa xusta medida
e a meterme de cabeza e xa
Golpeei os laterais e rasquei as defensas
O tipo de rabuño que che fere
no máis profundo
cando a carrozaría está impecable
A verdade, aquilo estaba a resultar
exasperante para min
e un tanto embarazoso

E todo por encaixarme
ao teu amor chico


Leandro Lamas

25 de dezembro de 2016

A LUZ ACESA


A LUZ ACESA

De retiro, ata pronto,
Porque eu vinche crecer coa melena ondulada ao vento
e os bolardos servíannos para facer cabriolas e pasar o tempo divertido
Por entón a vida corría a toda velocidade e o furacán era unha ilusionante aventura
Logo foi cando ordenamos as estancias e os alisios mantíñanse relativamente constantes, sen confluencias,
a miña liberdade, a túa independencia
Xa por entón advertimos que todo podía suceder pese a ter
a luz acesa, os cadros enmarcados
cada un na súa parede
mentres caía o muro de Berlín
tivemos que tender pontes
e lanzar bengalas para saber da nosa posición no mundo.
Cando saias, fai favor, pecha a porta
e deixa a tele acesa
por si esperto en metade da
noite
e non sei onde estou.


13 de novembro de 2016


É cedo
Non mereces o meu desvelo
Nin a loita de correntes río abaixo
Hoxe verei amencer
Amence escuro
Fóra chove
Dentro un paxaro canta.


7 de outubro de 2016

ALBORADA E SOLPOR *

Outro mundo é posíbel
Eu quedo coa ingrávida
moza con futuro
que ama profundamente o rumor da vida
a do pedaleo incesante
Encho o vaso e non choro
ao recordar algún verso de Keats
O curtume é un proceso laborioso e lento
Brindemos polo lume e a alborada
Non importa se fóra chove
O ceo tínguese de rubio ao solpor.

* Sobre o poema “Principios y Finales” de Joan Margarit


LEANDRO  LAMAS

Safe Creative #1610079394314



1 de outubro de 2016

FORÁNEA

FORÁNEA coma o kiwi
esta doce invasión dos gomos
que fan memoria no padal
Somos a nosa historia
para que, para cando, para onde
Foránea con toda esta armazón
porque a pel absorbe, din
os sales minerais diluídos
porque a pel absorbe facilmente a pomada
Foránea coma un vimbio na quinta avenida
porque queda ben lindo
coma corenta gavelas de estrume
a presión, nun ascensor
Tanto falar para non dicir nada
nesta lingua estranxeira na súa propia terra.

"Todos los cielos" - PELAYO ORTEGA

Safe Creative #1610019352558

28 de setembro de 2016

ARRIBADA

RICHARD CROW

Agora, que as circunstancias me levaron
a tomar as túas mans
á desesperada
enlazar os nosos dedos
con temible profusión
sen incendiarme
bicar as túas pálpebras molladas
e con total naturalidade
amarrarme a ti
tenra aínda que fugazmente
Agora permíteme abordar tamén
as cicatrices,
co fío sobrante facer cordas
é preciso atar os cabos
coa forza da arribada
ben sabes, meu amor
na éxtase máis íntima
a estadía faise curta
Agora seino ben,
Agora que partiches.



13 de junho de 2016

MARCHACHES como as cereixas de maio
collidas da man de dúas en dúas,
logo do rotundo esplendor
e quedamos con doce sabor intenso na boca
a rebentar
tanta fartura fainos moito máis lentos
non damos creto
e aínda cos labios morados
tentamos
que reaccionen as mans
e as mans sen tino non responden
para apañar as carabuñas
deste campo minado
no que nos deixaches abandonados
moito antes de tempo.



Licencia de Creative Commons

7 de junho de 2016

A VIAXE




Que pouco temos por dicirmos
ti e mais eu,
as palabras que falan de nós
prefiren quedar á sombra
ao recendo da maceira en flor
Acompáñame golpeada e medio rota
cargada  de máis coma sempre, a maleta
por aquilo de recordarme o efémero das cousas
Eu pertinaz a miúdo
sento nela para fechala
e manteño a ilusión vigorosa
baixo cadeado
para que na viaxe nin unha soa peza
por máis que se empeñe
quede atrás.
Licencia de Creative Commons

29 de maio de 2016

COA PELOTA NO TELLADO




Profesas a embriaguez
se pensas nela desvanécese o día
porque ela provoca o efecto do alcol
a grolos curtos
ti sempre no arame
e ela, filla do vento
co dano que fai actúa
como unha atractiva pelota de goma brincadora
que bate de parede en parede
sen aliñación ningunha
pum pum, pum pum, pum pum
Non podes ficar indefinidamente impasible
con ela nas mans.

Licencia de Creative Commons

20 de maio de 2016

VIDROS ROTOS


Recollamos os anacos de cristal da ruptura
Non deixemos nin rastro
Despois do ruído estrepitoso
é imposible volver atrás
A inocencia, esa nena que non quere mirar
ten a consistencia fina do cristal
e reconstruíla ten que ver máis con recordar
que co simple feito banal,
con tanto sentimento contido,
de pasar a vasoira sen pensar
O que non debemos facer
é deixar para mañá,
As lascas doen máis canto máis se cravan na pel
e van malévolas directas a esfacelar
ó malpocado corazón.

Licencia de Creative Commons

4 de maio de 2016


HAI XENTE que camiña, xente que avanza
Hai xente que entorpece
E logo adianta e fai a cambadela
Hai xente que enmudece
E hai quen fai enmudecer
Hai xente que te afunde na miseria
E xente que te salva con retranca
Hai quen che ofrece a súa man miúda
Cargada de esperanza
E valora un can palleirán
Hai quen mete decotío o can pola bouza
E téndeche unha trampa
Esvaradía como un paso de peóns
Nun día de chuvia
Hai quen sega a mala herba
Hai quen tende a herba ao sol
E hai…
Quen só mira o seu embigo
E o palleiro dos demais.

Hai xente para todo

Licencia de Creative Commons

1 de maio de 2016

HEDÓNICA INTERPRETACIÓN

Aínda podo pensar que non te coñezo,
que nunca existiches
borrarche dunha plumada
como un guión inacabado
teño poderes máxicos
para dirixir os soños
para inventarme a vida
porque realmente…
somos actores nun papel de prezada modulación
podo elixir aviarte nas miñas ás
ou limpar as follas caídas, murchas
pero decidín amarte libremente
sen avaliar a túa condición de voz en off
sen o teu consentimento
A felicidade  é un estado emocional
altamente subxectivo
a idílica estación en tránsito
á que permanezo fiel

Talvez a escena final sexa
unha versión propia.



Licencia de Creative Commons

19 de abril de 2016

ECUADOR


O imPacífico mar fixo tremer
as túas veloces ás de colorido plumaxe
en retroceso
Manta, Portoviejo, Pedernales, Esmeraldas
sobrevivir coa astucia dun colibrí
suspendido no aire
a mil douscentos latexos por minuto.



Licencia de Creative Commons

10 de abril de 2016

DESPOIS DE TODO

MI COCODRILO ES POETA Y VIVE EN MIS SUEÑOS COMO LAS COMETAS
 Acrílico y óleo sobre tabla
 CAROLINA CUADRILLERO.


DESPOIS DE TODO


Os teus pasos eran breves e seguros
eu apuraba como un papaventos
tras de ti
tras os teus pasos eu vía o futuro asegurado
xunto a ti, a independencia era só
unha palabra sen sentido
un impensable
totalmente innecesaria
Despois de todo
ao amencer non lle importa o canto dos paxaros
eu era un papaventos colorido e feliz
atado a túa cintura
venerando a túa destreza
maxistralmente dirixido
porque desde o aire nada se fai inalcanzable
Os teus pasos eran breves e seguros
ata que entraches na casa
e pechaches a porta

Despois de todo quedei fóra
e fun abandonada
como un papaventos á intemperie
e cada tempestade amosa unha ensinanza
e toda bonanza achega unha experiencia.

Licencia de Creative Commons

4 de abril de 2016

ANTES DE NADA

ISTVAN SANDORFI

ANTES DE NADA
a Enzo

Fagamos un silencio lacrado dos nosos labios
a base de colofonia, goma laca e trementina
unha canle pola que percorrernos sen estupor
un suco onde a indiferenza non nos condene
Fagamos do desexo un rumor imperceptible
Fagamos un traxe a medida
co que non nos recoñezan
empecemos polo que nunca foi escrito

Fagamos o amor
e esquezamos as gretas no teito.

Licencia de Creative Commons


1 de abril de 2016

UN CUARTO PARA DOUS

François-Édouard Picot

UN CUARTO PARA DOUS

Ela quería estar presente no seu universo
ser alguén importante
unha tatuaxe na súa pel
participar dos seus soños
compartir a ilusión
e manter un espazo común,
algo máis que un fío de auga
na estiaxe da memoria
un cuarto para dous
alguén a quen contarlle o ruído
que fai a chuvia
ao bater no cristal

Non sei se isto é amor
un desatino cruel do alado cupido
non o sei
pero non foi posible

O certo é que a el moléstalle a súa presenza
baixo as sabas apenas se respira
xa non lle alcanza o aire
mais decide agardar en silencio
a que se afaste ese mosquito impertinente
que é o que para el é

unha imposición forzosa
unha leve irritación.

Licencia de Creative Commons