26 de janeiro de 2017

UN LUGAR EN EL MUNDO,

un refugio,  un hogar
la isla del tesoro, la casa encendida
donde un pájaro canta
cierras los ojos
y echas a andar
el  último vagón
a la cola de todo
después de lo fastuoso
más bien con lo auténtico
en el corazón de picas
donde los desobedientes
debajo del puente, a la izquierda

Dame tu mano
y finge que duermes


25 de janeiro de 2017


E saber canto din de ti as túas mans e como as mans coñecidas deixan impresa a súa personalidade e a súa paixón na nosa memoria, como o prego dunha saba caída ao azar e así pasará á historia, a memoria é auto engano, marca como incondicional calquera trivialidade, abandeira o circunstancial,
pero o certo é que admiro a expresividade de certas mans
por si soas. Mans honestas.

Namoreime polas túas mans, porque din de ti o que os teus beizos selan, o máis temible, o menor desexo, calquera explosión, o teu desasosego.

Namoreime polas túas mans que non son nada para min, nin me recoñecen nin me acariñan, pero todo está nas túas mans fugaces.

A memoria medra florida como unha árbore.

Caras Ionut

14 de janeiro de 2017

LA VIDA ES UN REGALO

Quité todo el envoltorio
el papel maché y las cintas de colores
desgarrarse el  corazón así
con alegría
con la ilusión a la que nunca
le es suficiente
La pasión desbordante que invade
la  piel tan sensible
a punto de estallar con solo una caricia
Sin desnudarte
No me importa el destino
Porque yo lo sabía
Lo supe siempre
La caja está vacía.

14/xaneiro/2017

2 de janeiro de 2017

Á marxe dos grandes loureiros,
as ousadas figuras, o rotundo
dos cumes escarpados de diario
e do balcón abandeirado como un trono

Á marxe do río imparable,
de deternos na beira a escoitar o  rumor, brevemente, e non mollarnos,
de contribuír  cun quilo de azucre, o paquete de arroz ou a propina acordada para fins benéficos

Á marxe da insatisfacción que produce o engano, da decepción  e o corazón corrupto, á marxe de tanto infinito amor, á marxe da páxina, onde as anotacións non son relevantes.

29 de dezembro de 2016


O sitio parecía estar a me esperar
cun par de manobras
que finalmente foron catro ou cinco
pola miña ineptitude e falta de costume
a non atopar as cousas nunca
na súa xusta medida
e a meterme de cabeza e xa
Golpeei os laterais e rasquei as defensas
O tipo de rabuño que che fere
no máis profundo
cando a carrozaría está impecable
A verdade, aquilo estaba a resultar
exasperante para min
e un tanto embarazoso

E todo por encaixarme
ao teu amor chico


Leandro Lamas

25 de dezembro de 2016

A LUZ ACESA


A LUZ ACESA

De retiro, ata pronto,
Porque eu vinche crecer coa melena ondulada ao vento
e os bolardos servíannos para facer cabriolas e pasar o tempo divertido
Por entón a vida corría a toda velocidade e o furacán era unha ilusionante aventura
Logo foi cando ordenamos as estancias e os alisios mantíñanse relativamente constantes, sen confluencias,
a miña liberdade, a túa independencia
Xa por entón advertimos que todo podía suceder pese a ter
a luz acesa, os cadros enmarcados
cada un na súa parede
mentres caía o muro de Berlín
tivemos que tender pontes
e lanzar bengalas para saber da nosa posición no mundo.
Cando saias, fai favor, pecha a porta
e deixa a tele acesa
por si esperto en metade da
noite
e non sei onde estou.


13 de novembro de 2016


É cedo
Non mereces o meu desvelo
Nin a loita de correntes río abaixo
Hoxe verei amencer
Amence escuro
Fóra chove
Dentro un paxaro canta.


7 de outubro de 2016

ALBORADA E SOLPOR *

Outro mundo é posíbel
Eu quedo coa ingrávida
moza con futuro
que ama profundamente o rumor da vida
a do pedaleo incesante
Encho o vaso e non choro
ao recordar algún verso de Keats
O curtume é un proceso laborioso e lento
Brindemos polo lume e a alborada
Non importa se fóra chove
O ceo tínguese de rubio ao solpor.

* Sobre o poema “Principios y Finales” de Joan Margarit


LEANDRO  LAMAS

Safe Creative #1610079394314



1 de outubro de 2016

FORÁNEA

FORÁNEA coma o kiwi
esta doce invasión dos gomos
que fan memoria no padal
Somos a nosa historia
para que, para cando, para onde
Foránea con toda esta armazón
porque a pel absorbe, din
os sales minerais diluídos
porque a pel absorbe facilmente a pomada
Foránea coma un vimbio na quinta avenida
porque queda ben lindo
coma corenta gavelas de estrume
a presión, nun ascensor
Tanto falar para non dicir nada
nesta lingua estranxeira na súa propia terra.

"Todos los cielos" - PELAYO ORTEGA

Safe Creative #1610019352558

28 de setembro de 2016

ARRIBADA

RICHARD CROW

Agora, que as circunstancias me levaron
a tomar as túas mans
á desesperada
enlazar os nosos dedos
con temible profusión
sen incendiarme
bicar as túas pálpebras molladas
e con total naturalidade
amarrarme a ti
tenra aínda que fugazmente
Agora permíteme abordar tamén
as cicatrices,
co fío sobrante facer cordas
é preciso atar os cabos
coa forza da arribada
ben sabes, meu amor
na éxtase máis íntima
a estadía faise curta
Agora seino ben,
Agora que partiches.



13 de junho de 2016

MARCHACHES como as cereixas de maio
collidas da man de dúas en dúas,
logo do rotundo esplendor
e quedamos con doce sabor intenso na boca
a rebentar
tanta fartura fainos moito máis lentos
non damos creto
e aínda cos labios morados
tentamos
que reaccionen as mans
e as mans sen tino non responden
para apañar as carabuñas
deste campo minado
no que nos deixaches abandonados
moito antes de tempo.



Licencia de Creative Commons